Samenwerken met kristallen deel 1: Water

Een vriendin liet mij alweer heel lang geleden kennis maken met kristallen. Zij vertelde mij dat water vloeibaar kristal is en dat als je kristallen in je water legt, het water gaat herstructureren en weer de oorspronkelijke structuur aanneemt van bronwater. Ze vertelde me dat water dat uit de kraan komt en bevroren onder een microscoop bekeken wordt geen (mooie) kristallen meer vormt, maar er door alle gifstoffen die erin zitten en de weg door hoekige pijpleidingen die het aflegt, ziek of dood uitziet. Ik had over dit alles nog nooit eerder nagedacht. Maar ik stond open om van alles te onderzoeken en uit te proberen en dat moment was het startpunt van mijn relatie met kristallen.

Wat mijn vriendin vertelde wordt natuurlijk o.a. ondersteunt door het werk van Masaru Emoto, de meeste mensen zijn wel bekend met zijn werk en hoe hij via experimenten liet zien dat bepaalde vibraties, komende van muziek, of bepaalde woorden of intenties invloed hebben op wat voor vorm water aanneemt als het wordt bevroren en dus een vaste structuur aanneemt.

Hoe dit precies gebeurd, is door de wetenschap nog niet aangetoond. Of het is wel aangetoond, maar ik heb de onderzoeken daarover niet kunnen vinden. Het enige wat ik erover heb kunnen vinden heeft betrekking op chemische invloeden, zoals kristallen die bepaalde stoffen of ionen afgeven, waardoor de chemische samenstelling van water veranderd, wat natuurlijk ook een invloed heeft op de plaatselijke structuur, omdat watermoleculen zich rondom bepaalde ionen gaan oriënteren en over dat watermoleculen zich gaan oriënteren aan het oppervlakte van o.a. een kristal en dat de structuur dus veranderd rondom het oppervlakte. Maar uit deze onderzoeken wordt ook vaak de conclusie getrokken dat het niet mogelijk lijkt te zijn dat water over grote oppervlakten een bepaalde georganiseerde structuur aanneemt, omdat water zo dynamisch is. Watermoleculen vormen als het ware kleine groepjes die een bepaalde structuur aannemen en deze structuur valt ook om het minste geringste weer uiteen. Water is dus uitzonderlijk veranderlijk. Dat is een kracht van water.

Toch heeft water een manier om informatie te dragen en beschikt water over veel meer bijzondere eigenschappen. Het werk van Veda Austin laat dit onder andere heel duidelijk zien. In Masaru Emoto heb ik me nooit uitgebreid verdiept. Veda Austin is een tijdje geleden op mijn pad gekomen en ik ben me onlangs meer gaan verdiepen in haar werk, omdat zij op een diepe level met mij resoneert en ik zeer gefascineerd ben geraakt door haar werk. Hoe de meesten die onderzoek doen naar water nog spreken over het uitvoeren van experimenten op water, spreekt Veda Austin over dat ze een organische relatie is aangegaan met water. Dat laatste is een benadering die mij veel meer aanspreekt, want water leeft en jij wilt als levend wezen toch ook niet dat er op jou geëxperimenteerd wordt?

De afgelopen tijd heb ik de ene na de andere podcast van Veda Austin beluisterd, ik zou pagina’s vol kunnen schrijven over wat ze allemaal heeft verteld en mij volledig omver geblazen heeft, maar het uitdragen van haar werk in detail laat ik verder aan haar over. Iedereen die behoefte heeft om (dieper) samen te werken met water en/of geïnteresseerd is in de mysteries van water, raad ik zeker aan om zich te verdiepen in haar werk. Alleen al door naar haar te luisteren en me af te stemmen op haar energie werd ik automatisch steeds meer 1 met het element water, omdat zij deze relatie belichaamt.

In het kort samengevat: ze heeft ontdekt dat verschillende soorten water een ander soort ‘signature pattern’ hebben. Het signature pattern van zeewater verschilt van het signature pattern van regenwater, bronwater, kraanwater enz. Verder heeft ze o.a. kunst gemaakt met water, ‘diagnoses’ gesteld en gecommuniceerd met en via water en is ze een universele taal aan het ontdekken van en/of in water. Dit laatste noemt ze hydroglyphs, het zijn specifieke symbolen die ontstaan bij bepaalde woorden en steeds weer opnieuw verschijnen om een bepaald woord of concept uit te beelden. Dit alles loopt ook in elkaar over. Het signature pattern van bronwater is bijvoorbeeld ook de hydroglyph voor de woorden leven, dood en dankbaarheid. Wat zij allemaal ontdekt heeft vind ik echt fenomenaal!

Laurent Costa is een minder bekende onderzoeker die met zijn werk ook laat zien dat water informatie opneemt uit haar omgeving en maakt deze informatie zichtbaar door water in te vriezen en de gevormde ijskristallen onder een microscoop te fotograferen. Hij heeft veel meer dan alleen geometrische patronen ontdekt. Waaronder onder andere vormen die lijken op gezichten, vissen en andere dieren, planten en symbolen. Ik raad iedereen die hier benieuwd naar is ook aan om zijn werk eens te bekijken op instagram via deze link: https://www.instagram.com/waterphoto_laurentcosta/ vooral bepalde video’s die hij heeft gemaakt vind ik echt mesmerising!

Al deze onderzoeken bewijzen niet hoe, maar laten wel zien dat water informatie draagt nog voordat het wordt ingevroren en dat water vaak de informatie waar het het laatst aan is blootgesteld mee neemt in het groeipad dat water kiest als het bevriest en een vaste structuur aanneemt. Water kopieert deze informatie niet, maar geeft er als het ware een antwoord op en gaat dus een co-creatie aan met degene/hetgeen het mee in verbinding staat.

In de klassieke homeopathie wordt een werkzame stof eerst aan water toegevoegd en daar vervolgens weer uitgehaald door de oplossing te verdunnen tot een punt dat er nog nauwelijks tot geen moleculen van de oorspronkelijke stof aanwezig zijn in het water. Er is aangetoond dat als de stof uit water verdwenen is, het effect nog steeds blijft bestaan. Als dat waar is betekent dat dus ook ook weer dat de informatie van de werkzame stof die in het water heeft gezeten, op de 1 of andere manier wordt aangenomen, en vastgehouden en doorgegeven wordt door water.

Wat voor structuur water exact aanneemt als ik kristallen in mijn water doe dat is me niet duidelijk, maar dat het specifieke kristal invloed heeft op het water waar het in ligt dat wordt bevestigd in mijn ervaringen.

Ik merk bijvoorbeeld dat als ik een kristal met een dynamische frequentie in mijn water doe, ik die frequentie ook binnenkrijg via mijn water en het water activerend voor me werkt. Als ik rozenkwarts in mijn water doe, een kristal die een zachte energie bij zich draagt, integreer ik hiermee via het water die deze frequentie blijkbaar heeft opgenomen en als een soort medium aan mij overdraagt. Een obsidiaan is geen kristal, omdat het geen geordende structuur heeft, maar een vulkanisch glas en heeft een zeer confronterende werking en als ik zo’n steen in mijn water doe, dan komen er ook eerder confronterende stukken los in mij en werken deze frequenties dus door via het water dat ik drink.

Deze gevoeligheid voor de frequenties van kristallen in mijn water komt met momenten door en was in mij nog niet ontwikkeld, toen ik voor het eerst begon met kristalwater te drinken. Wat ik toen vooral merkte was dat het water totaal anders smaakte en aanvoelde voor mijn lichaam. Kraanwater smaakte niet lekker en het viel erg zwaar op mijn maag, waardoor ik er na 1 glas dan meestal ook wel genoeg van had. Ik had moeite met veel water drinken.

Toen ik voor het eerst begon met kristalwater drinken, liet ik een bergkristal, rozenkwarts en een amethist een hele nacht inwerken op het water dat ik in een glazen fles had gedaan en dronk dat de volgende dag op. Het water smaakte veel lichter en meer levend en sprankelend en dat kan natuurlijk (ook) komen doordat de mineralenbalans en ph van het water veranderd, maar de drie genoemde stenen geven niet tot nauwelijks stoffen of ionen af, waardoor de chemische samenstelling nauwelijks veranderd en het contrast met kraanwater vond ik persoonlijk echt heel groot.

Net iets anders dan in de homeopathie was het dus zo dat de informatie van de kristallen, op de 1 of andere manier werd opgenomen en doorgegeven door het water, zonder dat water daadwerkelijk veranderd op chemisch niveau.

Doordat water zo veranderlijk is, heeft het volgens mij de gave om zich af te stemmen op de sterkst aanwezige frequentie in haar omgeving. Water staat symbool voor gevoel en stemt zich af op gevoelens. Een voorbeeld hiervan is toen Veda Austin met een project bezig was, maar heel erg verdrietig was. Niets van waar ze mee bezig was werd zichtbaar in de ijskristallen. De ijskristallen lieten iedere keer weer een verdrietig gezichtje zien dat haar via het ijs aanstaarde.

Water heeft volgens mij wel de mogelijkheid om meer gestructureerd te zijn, zonder daarmee haar dynamische karakter te verliezen. Wat ik daarmee bedoel is dat er meer samenhang is en de watermoleculen – als je ze voorstelt als mensen – in plaats van chaotisch door elkaar heen rennen en tegen elkaar op botsen, bijvoorbeeld harmonieus dansen en elkaars handen pakken en weer loslaten.

Ik heb er een tijdje over na zitten te denken en begon me af te vragen, of dat niet gewoon het geheugen is op het fysieke niveau? Een dynamisch geheugen dat zichzelf voortdurend opnieuw organiseert. Water herschikt wel 100 miljard tot een biljoen keer per seconde haar verbindingen en elke herschikking weerspiegelt de toestand van het systeem op dat moment. Dat is toch een vorm van informatieverwerking?

Of stemt water zich op een bepaalde manier af en geeft water dan bepaalde frequenties en informatie door, zonder dit op te slaan? Een beetje zoals een radio muziek ontvangt, zonder dat de muziek in de radio zit? Ik kwam er niet echt uit. Dus heb ik het aan water zelf gevraagd. Ik vroeg aan water ‘heb je een geheugen?’ en water antwoordde ‘i remember everything’.

Dat lijkt tegenstrijdig, omdat water dus aan de ene kant bepaalde informatie heel snel weer loslaat om zich af te stemmen op iets nieuws als de omgeving veranderd, maar aan de andere kant dus alles onthoudt. Maar we leven in dualiteit en tegenstrijdigheden bestaan samen en ik voel dat hier op zijn minst iets van waarheid inzit. Die chaotische structuur die water heeft kan heel goed het geheugen zijn en hoe water ‘alles’ tegelijkertijd belichaamt, maar dat de onderlinge verhoudingen tussen alle informatie die in het water aanwezig is steeds veranderd.

Heel veel geordende structuren op 1 hoop is chaos. Want orde en chaos zijn twee uitersten van dezelfde medaille van dualiteit. En waar water in het hier en nu mee verbonden is haalt dan dus de structuur naar voren die water allang kent en ophaalt uit haar geheugen en waarmee water in co-creatie weer iets nieuws creëert. Want water is natuurlijk geen machine en geen harde schijf, maar een levend creatief en intelligent wezen. (dat is in ieder geval hoe ik er nu naar kijk).

Dit is ook heel logisch in mijn ogen, want water als geheel staat in verbinding met elk druppeltje. De druppeltjes die jij uitademt en in de lucht terecht komen, ondergronds geweest zijn en weer opgedronken of ingeademd worden door iemand anders. Water is ook ‘overal’ (geweest). Via water ben je 1 met ‘alle’ verschillende levensvormen. In water is al deze informatie tegelijkertijd beschikbaar. Dit kan ook een meer fysieke verklaring bieden voor bijvoorbeeld intuïtie, je voelt aan je water hoe het zit. En als water alles onthoudt, dan is het ook logisch dat water de toekomst weet, aangezien tijd niet lineair is en alles eigenlijk tegelijkertijd gebeurd.

Fiona Gardner heeft met haar werk laten zien dat plasma informatie bevat over de toekomst en Veda Austin ook. Veda Austin heeft bv. een keer haar vinger in het water gedaan en een ijskristal hiervan gemaakt, waarop haar vinger duidelijk te zien was, maar dan met een afgebroken nagel. Een paar uur later brak ze inderdaad haar nagel. (Dit kan je natuurlijk ook debunken door te zeggen dat ze dat gemanifesteerd heeft doordat ze dat gezien heeft in het ijs)

De specifieke chaotische structuur van kraanwater is ook gelinkt aan de chemische samenstelling van het water. Watermoleculen gaan zich o.a. rondom ionen oriënteren en bepaalde ionen lijken de lokale ordening beter te bevorderen, terwijl andere ionen leiden tot een minder samenhangende structuur. Pierre Kory spreekt hierover in zijn werk en stelt dat mineralen via hun elektrische ladingen watermoleculen lokaal ordenen, waardoor water niet minder dynamisch maar meer georganiseerd wordt in vergelijking met gedemineraliseerd water.

Als je dit alles symbolisch doortrekt naar onszelf dan is het ook zo dat als we ons afsnijden van de natuur en we bijvoorbeeld de hele dag achter de computer zitten en onszelf volstouwen met kristalsuiker en tarwe, we onze samenhang in onszelf en met onze omgeving verliezen. Als we onszelf met blote voeten afstemmen op de Aarde dan veranderd ons innerlijk water ook. Maar uiteindelijk zijn al die externe dingen natuurlijk secundair.

De innerlijke wereld staat in deze werkelijkheid centraal en we verliezen die samenhang als we innerlijk al zijn afgesneden van onszelf. Het gaat er dus allereerst om dat we ons weer leren afstemmen op ons authentieke zelf. De frequenties van kristallen die dus ook via water als medium aan ons kunnen worden overgedragen, kunnen ons hierin ondersteunen. Als we niet ook de verbinding met onszelf leggen, dan lukt het ons ook niet om werkelijk een verbinding te leggen met een kristal. Als we deze verbinding wel kunnen leggen dan kunnen we integreren met de specifieke energie en structuur van een kristal en daar mee samenwerken.

Als alles gezond stroomt dan kunnen we een bepaalde orde vasthouden, maar deze ook weer loslaten als nieuwe informatie op ons pad komt. Zonder te verstarren en iets kunstmatig in stand te houden en dus vast te zetten vanuit onze mind, in overtuigingen die ons blokken om nieuwe inzichten toe te laten.

Als we een bepaald trauma ondervinden en dus symbolisch bevriezen, dan kiest ons innerlijk water ook een groeipad, net zoals water dat doet als het bevriest. Emoties kunnen dan niet verwerkt worden en komen letterlijk vast te zitten in een patroon dat zich maar blijft herhalen en herhalen, zonder dat we er een keus in lijken te hebben. Totdat we het traumadeel bevrijden en we de pijn toelaten en omarmen zodat het ontdooit en weer mee gaat stromen met de rest van ‘het systeem’.

Het is ook een gezonde manier om bepaalde informatie vast te houden, om ons systeem te beschermen tegen in dit geval de pijn van een trauma wat we in een bepaalde periode, bijvoorbeeld als we kind zijn, niet aan kunnen. In het ijs wereldwijd op de Aarde zit ook veel ancient informatie opgeslagen waar we een lange tijd als mensheid niet klaar voor waren om mee te integreren. Als het al waar is dat ijskappen inderdaad in een veel sneller tempo aan het smelten zijn in deze tijd, dan komt deze informatie dus ook vrij en is het dus een logisch gevolg van deze evolutieperiode.

Er is ook een manier van bevriezen, waarin wij/water een bepaalde structuur kunnen aannemen zonder dat we onszelf vast zetten. Zoals het symbolisch in ons leven ook vruchtbaar is om een bepaald kader aan te nemen om deze vervolgens ook weer los te laten als we verder ontwikkelen. Gerard Pollack beschrijft in zijn werk uitgebreid over hoe fourth phase water in onze cellen een bepaalde structuur kan aannemen, om deze vervolgens weer los te laten door weer te veranderen naar vloeibaar water.

Fourth phase water is water in een vierde fase. Dus niet in een vloeibare of bevroren fase of in de fase van gas, maar de fase tussen een vloeistof en een solid/bevroren toestand in. Water als een soort gelachtige substantie, zoals eiwit of aloë vera. Bij activiteit in onze cellen verschuift de balans naar vloeibaar water en in rust naar Fourth phase water. Veda Austin is ook overgegaan naar het maken van ijskristallen in deze fase, door het ijskristal simpelweg eerder uit de vriezer te halen. Informatie wordt in dat stadium veel helderder zichtbaar. Dit is de fase waarin water zich tussen moleculaire chaos en orde in begeeft. Veda Austin noemt dit ook wel de fase van creatie.

Als het dus zo zou zijn dat water de frequenties van de kristallen die ik in water doe niet vast kan houden, omdat water zo dynamisch is en dat alleen mogelijk is als water meteen ingevroren wordt om deze structuur op die manier vast te leggen in het groeipad dat water dan kiest – zoals zichtbaar is gemaakt in het werk van Veda Austin – dan kan het dus ook zo zijn dat dat in ons lichaam gebeurd. Zodra ik kristalwater drink, en mijn lichaam een deel van dit water omzet naar fourth fase water wordt de structuur van de desbetreffende kristal, die energetisch al is aangenomen, alsnog fysiek geankerd in de structuur van het fourth phase water en dus in mijn lichaam.

Om weer even terug te komen op mijn ervaring. Ik merkte dat toen ik kristalwater begon te drinken ik niet kon stoppen met water drinken. Het voelde alsof mijn lichaam eindelijk binnen kreeg waar het zolang naar snakte. Sindsdien ben ik altijd kristallen in mijn water blijven doen. De combinatie van een bergkristal, en rozenkwarts en amethist – wat zo gebruikelijk is omdat het een bepaalde balans zou vertegenwoordigen – heb ik snel losgelaten. Ik ben daar te eigenwijs voor.

Ik voel gewoon aan welke steen ik in een bepaalde periode graag in mijn water wil hebben – en welke steen graag in mijn water wil 🙂 – en die verwissel ik dan ook weer op gevoel en laat de kristallen die voor mij gewerkt hebben uitrusten, door ze op de aarde te leggen zodat ze kunnen ontladen en in de zon om weer op te laden.

Wat ik ook een keer heb gedaan op gevoel is een seleniet bal in mijn water leggen. Niet alle kristallen kunnen tegen water en seleniet is zo’n steen die dus oplost in water. Maar ik voelde echt intuïtief dat dat nodig was. Ik zat in een hele zware periode, waarin ik veel extreem zware frequenties aan het loslaten was. Het seleniet water gaf mij een soort tegenwicht wat ik nodig had. Ik was in die periode helemaal niet in staat om uit te zoeken of dit wel verstandig was en dus risico’s met zich meebracht. Ik werd ook steeds in twijfel gebracht en dan kwamen er meerdere mindfucks in mij op, zoals ‘je bent een steen aan het vermoorden’ haha of ‘straks gaan al die deeltjes opstapelen in je lichaam’.

Maar ik weet dat als ik zulke tegenwerking krijg het vaak juist is omdat iets heel essentieel/belangrijk is. Die minfucks waren overduidelijk niet mijn intuïtie, want steeds als mijn ziel doorkwam voelde ik echt dat ik erop mocht vertrouwen dat dit was wat ik nodig had. Dus ben ik ermee door gegaan en heb de hele bal die maanden in mijn water heeft gelegen totdat zij volledig was opgelost, helemaal tot me genomen. Ik weet nog steeds niet precies waar die steen symbool voor staat en waar het goed voor was. Soms weet ik precies wat een bepaalde steen vertegenwoordigt en voor werk doet en soms gebeuren dingen toch meer onbewust. Mijn mind heeft daar soms nog steeds moeite mee, maar ik heb dat leren accepteren. Ik voelde me in ieder geval wel echt gesteund en lichter dankzij het seleniet water.

Ten slot ga ik ook vaak met kristallen in bad. Ik leg de kristal dan in bad als het bad aan het vollopen is zodat het water de frequentie van de steen kan opnemen en als ik dan in bad ga dan merk ik dat wel echt. Het is niet dat ik (bad)water nodig heb om een verbinding te leggen met een kristal, maar het versterkt wel de verbinding. Veel van de diepste verbindingen die ik heb gelegd met kristallen hebben plaatsgevonden in bad.

Naast het samenwerken met kristallen via mijn water, ben ik op vele andere manieren samen gaan werken met kristallen. Elke steen is uniek en staat ergens symbool voor in mijn leven. Sommige kristallen ken ik door en door en andere liggen nog steeds in mijn huis te zwerven, zonder dat ik exact weet wie die steen is, wat die steen voor me betekent en zonder dat de steen een vast plekje in mijzelf/mijn huis gevonden heeft. De relatie tussen mij en een kristal, komt op het juiste moment tot stand en ontvouwt zich dan op organische (en dus soms tergend langzame:p) wijze. Graag wil ik in deze serie artikelen meer met jullie delen over mijn relatie en ervaringen met kristallen.

More to come.

Ook ben ik van plan om binnenkort – ik weet nog niet exact wanneer precies en mits er genoeg animo voor is – kristallen te gaan aanbieden, door ze op intuïtie in te gaan kopen, erop in te voelen en ermee in gesprek te gaan, zodat ik echt een specifieke beschrijving kan maken van wat de desbetreffende kristal kan betekenen voor iemand. Degene bij wie de steen hoort zal zich dan als vanzelf geroepen voelen. Mocht je hier interesse in hebben, meld je dan aan voor de mailinglist, via connect2nature@dualityrise.com.

Wil je graag via de e-mail een melding krijgen als er iets nieuws wordt geplaatst op dualityrise.com en op de hoogte blijven van andere ontwikkelingen? Stuur dan een mailtje met ‘aanmelding mailinglist’ in de onderwerpregel naar dore@dualityrise.com

Ik werk met 1 mailinglist dus als je je inschrijft bij connect2nature@dualityrise.com waar ik meerdere natuurproducten aanbied, dan ontvang je ook meldingen via dore@dualityrise.com en vice versa.

Je kan me ook volgen op instagram; https://www.instagram.com/dualityrise/