Alweer vele jaren geleden kwam ik met een vriendin een café binnen. Ik droeg een klein tasje kruislings over mijn schouder heen. We liepen langs een tafel waar drie mannen aan zaten en zij maakten opmerkingen die ervoor zorgden dat ik in een creatie met hen terecht kwam. 1 man zei tegen mij ‘oh dat had je nou niet moeten doen dat tasje zo tussen je tieten’, waarop de andere man hem aanvulde met ‘ nou idd, want ik heb al zo’n krappe spijkerbroek aan’. En ze begonnen keihard te lachen, alsof het echt iets ultiem grappigs was wat ze zojuist over mij hadden uitgestort.
Ik kreeg op dat moment een lading op me en om de 1 of andere reden ging ik die lading ook dragen. Ik zat ergens in vast en ik voelde dat als ik gewoon door zou lopen, zoals mijn vriendin deed, ik mezelf zou verloochenen.
Ik vond het echt ongelooflijk hoe die mannen de grootste lol hadden, terwijl de energie die achter hun woorden stak zo misselijkmakend en respectloos was. 1 van die mannen was nog wel de eigenaar van het café en dit is hoe je je gasten welkom heet?
Ik stond daar aan de grond genageld, met een lading die op mij lag en ik niet bereid was te blijven dragen en met aan de andere kant het gevoel alsof ze mij mijn waardigheid hadden afgenomen. Als ik de lading niet op me had genomen, had ik gewoon een grens kunnen stellen, door bijvoorbeeld te zeggen dat ik ineens niet meer zo’n behoefte had om dat café in te gaan en weg te gaan. Maar het lag al op me en ik voelde dat als ik dat zou doen ik een stukje van mezelf bij hen zou achterlaten en die lading van hun met me mee zou nemen. Ik handelde vanuit de intentie dat ik die lading terug wilde geven en ik liet los en wat er gebeurde dat gebeurde gewoon.
Ik zei eerst dat ik niet begreep dat ze zoiets konden zeggen tegen een vrouw zonder zich kapot te schamen voor zichzelf, maar dat was blijkbaar nog niet genoeg, want zonder erover na te denken pakte ik toen het glas bier van meneertje krappe spijkerbroek en gooide ik het zo leeg midden in zijn gezicht. Hij zat helemaal onder het bier en sprong woest op en schreeuwde het uit: KANKERHOER, KANKERHOER, HEB JE GEWOON BIER OVER ME HEEN GEGOOID???!!!! Dat was zijn respons. Waarop ik hem recht in zijn ogen aankeek, in volledige rust en zonder angst– ik liet me op geen enkele manier meeslepen in zijn drama vortex – en terugzei: Ja, en wat wil je doen dan?
Wat er toen gebeurde was wel bijzonder, want hij brak even een moment uit zijn weirde reactiemodus en kreeg een vonkje in zijn ogen en een lachje op zijn gezicht. Het voelde alsof een dieper aspect even doorkwam en ook vanaf een afstand naar deze scene keek en wel doorhad hoe komisch het ook allemaal was wat er plaatsvond en hoe debiel hij aan het doen was. Hij probeerde de lading die hij op mij had gegooid en ik letterlijk terug had gegooid via zijn glas bier, weer terug op mij te gooien. Maar het pakte niet meer.
Daarna ben ik met mijn vriendin naar een ander café gegaan en kwam er immens veel verdriet los. Die mensen in dat andere café dachten nog dat ik moest huilen omdat ik getraumatiseerd was door die ervaring, maar dat was dus totaal niet het geval. Om eerlijk te zijn vond ik het een zeer bevrijdende ervaring. Voor iemand die haar hele leven al gevangen zit in haar innerlijke wereld is er niets heerlijker dan er eindelijk een keer uit te mogen knallen. Ik kan het niet beter beschrijven dan dat het een ware catharsis voor me was.
Nee, het verdriet was niet het verdriet van de vrouw die zich op een bepaalde manier behandeld voelt door mannen en daardoor getraumatiseerd is. Dat was juist niet het geval doordat ik die lading heb terug kunnen geven. Ik liep er niet meer mee rond. Waar ik mee rond liep waren de frequenties die bij die mannen hoorden en nog uit mijn systeem werden gewerkt. Dit verdriet was verdriet voor en van de mannelijke energie. Een diep verdriet, wat mijn hart echt in honderdduizend miljoen stukjes brak.
De energie die bepaalde mannen kunnen uitstralen als ze geen enkel respect meer hebben voor vrouwen en op geen enkele manier nog een mens zien door het lustobject wat ze van de vrouw gemaakt hebben, is 1 van de energieën waar ik de meeste walging voor kan voelen van alles waar ik een afkeer voor heb. Maar op dat moment voelde ik in plaats van walging, diepe compassie en een verpletterend verdriet. Het verdriet voor hoe ver de mannelijke energie van de vrouw afgesneden is geraakt en in plaats van haar ondersteunt en uitdaagt, haar is gaan vernederen en ontwaardigen en dat mannen daar dan onderling om zitten te lachen, en dus ook zo ver van zichzelf zijn afgesneden dat ze gewoon niet eens bewust zijn van waar ze mee bezig zijn en hoe misselijkmakend deze vorm van geprojecteerde lust is.
De tranen stroomden over mijn gezicht en bleven minutenlang doorstromen. En dat in een periode dat ik zo gedissocieerd was dat ik niet kon huilen. Wat een ontlading was dit en wat kwam dit van diep! Op dat moment was ik me er nog niet eens zo bewust van dat dit hun verdriet was en dat ik het aan het terugsturen was, omdat het verder ging dan dat en er ook een diep collectief verdriet los kwam in mij.
Ik heb ook mannelijke energie en ik sta niet verheven boven zulk gedrag. Ik ben namelijk ook (1 met) die energie! Maar dit was tegelijkertijd het onderliggende verdriet dat schuilging achter hun persoonlijke gedrag, waar ze zelf niet bij konden. Nadat ik die lading die er op mij uitgeleefd werd terug had gegeven, kwam ik daar wel bij uit, maakte ik het bewust en liet ik het los door er bewust expressie aan te geven.
Ik weet zeker dat dit ook een effect op hun gehad heeft. Dat er bijvoorbeeld iets van een creatie in hun leven plaats heeft gevonden, waarin ze met dit verdriet geconfronteerd werden. Dat kan bijna niet anders, want als energie bewust is gemaakt kan het niet meer in onbewuste vorm terug. Dat is iets wat ik zeker weet. Maar wat voor concrete uitwerking het heeft gehad dat weet ik natuurlijk niet, omdat ik geen contact heb met deze mensen.
Wel vertrouw ik erop dat deze creatie heeft geholpen om een klein stukje van de synthetische mannelijke energie te helen. Simpelweg doordat emotie mocht stromen, zodat van alles wat vast zat in beweging kwam en daardoor bewust gemaakt en geuit kon worden.
En bovenal door de diep verwonde en vervormde mannelijke energie vanuit onvoorwaardelijke liefde aan te kijken en in mijn armen te sluiten. Onvoorwaardelijke liefde is en blijft het meest krachtige medicijn.
En daarbij liet deze ervaring mij wederom zien dat liefde geen verheven toestand is, van waaruit we boven de menselijke ervaring en emoties uitstijgen, zoals vele new cagers je willen doen geloven. Integendeel juist.
LOVE IS WILD. <3
Help deze boodschap uitdragen als antidote tegen de new cage via dit shirtje: https://www.innerspiration.com/productpagina/love-is-wild-women-s-heavyweight-boxy-tee
Wil je graag via de e-mail een melding krijgen als er iets nieuws wordt geplaatst op dualityrise.com en op de hoogte blijven van andere ontwikkelingen? Stuur dan een mailtje met ‘aanmelding mailinglist’ in de onderwerpregel naar dore@dualityrise.com
Je kan me ook volgen op instagram; https://www.instagram.com/dualityrise/
Prachtig hoe je dit hebt aangepakt!
Maar je zal dan denk ik niet eerder spreken van mededogen dan onvoorwaardelijk liefde?
Greets
Omdat ik zo sterk navigeer op gevoel heb ik vaak nogal moeite met de juiste woorden vinden. Ik noem dat een soort verbale armoede waar ik nog aan lijd.
Mededogen is inderdaad een zeer passende term voor wat ik in dat moment ervoer. Dankje!!!