Toen ik mijn soulsister tegenkwam vond ik de eerste vriendschap waarin me echt thuis voelde. Eindeloze diepgaande gesprekken, eindelijk had ik een doorvrager gevonden, iemand die daadwerkelijk geinteresseerd was, iemand die mijn taal sprak, een verbinding waar ik al heel lang naar op zoek was maar niet kon vinden in andere mensen.
We hebben een tijdje lang een geweldige connectie gehad. We zaten in een soort bubbel van herkenning en steunden elkaar door dik en dun. Totdat het onvermijdelijke gebeurde. Onze paden die liepen op een gegeven moment weer uit elkaar. Dit is een organisch verloop van omstandigheden, maar iets waar ik niet goed mee om kon gaan. Want loslaten, dat kende ik nog niet.
De connectie met mijn soulsister was heel erg menselijk. Natuurlijk was ik al vanaf jonge puber volop bezig met spiritualiteit, maar dat reikte nog niet zo diep dat het onze verbinding aantastte. Het was wel altijd al zichtbaar, dat haar cynische kant meer langs mijn idealistische spirituele kant heen gleed, dan dat het elkaar bereikte/aanvulde. Maar we resoneerden op genoeg vlakken, zodat dat dit geen echte issue werd.
Totdat ik spiritueel echt een magadive gemaakt had, toen ik een diepe ontwaking meemaakte en me bewust werd van de kosmische matrix en helemaal vol begon te raken van de tijd waarin we nu leven en dus de transitie die we als collectief aan het doormaken zijn. Ik noemde dat toentertijd nog het ascentieproces. Al resoneert deze new age term nu totaal niet meer met me. Zij wilde van dit alles niets weten.
Hetgeen ik obsessief mee bezig was, was hetgeen zij zich het liefst helemaal afzijdig van hield. Dit was het begin van de breuk en het punt dat we eigenlijk al hadden kunnen loslaten door dit te accepteren van elkaar. Maar een paar jaar lang probeerden we nog stug vol te houden, om dat we met elkaar hadden gedeeld in stand te houden en te willen fixen. Dit verliep van kwaad tot erger.
Ellenlange vermoeiende gesprekken vol totale miscommunicatie. Alles verliep botsend en schrijnend. We konden elkaar steeds minder goed bereiken. We hebben echt ons best gedaan, ik herinner me mailwisselingen waarin ik met paars schreef en zij daar weer op reageerde met rood en hoe dit gesprek compleet langs elkaar ging. Ik herinner me hoe ze een kaart schreef dat ze ons vonkje niet zomaar uit wilde laten doven en toch naar me toe kwam in real life om te praten – damn het lijkt wel een liefdesroman als ik er zo op terugkijk – maar toen ze naast me zat op de bank, druk bezig met haar punt te maken die echt totaal niet bij mij binnen kwam, omdat ik het geeneens een punt vond, werd het toch echt wel duidelijk dat die bubbel waar we inzaten was gebarsten. Als je niet (meer) met elkaar resoneert, dan kom je er gewoon niet uit. Hoe meer je je best doet, hoe groter de mess die je aan het maken bent.
Maar toch; ik wist niet van opgeven. Zij gaf uiteindelijk als eerst op en dat had al lang geduurd. Ik was echt heel erg ver heen als ik er nu op terug kijk. Hoelang kan je vast blijf houden aan iemand waar je niet meer mee resoneert? Ik sta er versteld van hoe onveilig ik blijkbaar was gehecht, want ik voelde het echt niet. Ik voelde voornamelijk alleen maar de liefde en potentiele zielsconnectie en dat bleef overheersen. Dat het in de praktijk helemaal uiteen lag daar keek en voelde ik overheen. ‘Dit komt wel weer goed’ was de stellige overtuiging waar ik me aan vast hield. ‘Er is gewoon wat meer ruimte nodig’ was de oplossing die ik had bedacht om alsnog niet te hoeven los laten.
Ja ik was een diehard. Ik wist niet van ophouden. Ik ging gewoon door. Ik bleef mailen, ik bleef handelen uit de intentie de breuk te willen fixen. Ik begon mezelf de schuld te geven en alle schuld op mezelf te betrekken, want dan kon ik er tenminste iets aan doen. Ik was haar mentaal aan het verkrachten, ik probeerde haar steeds mee te sleuren op mijn pad, ik deed dit en ik deed dat en natuurlijk was dat allemaal ook waar, maar door onze connectie te willen fixen hield ik dat alles wat ik deed juist in stand.
De enige manier om te stoppen met haar mee te willen sleuren op mijn pad, was door los te laten. Maar dat stond niet in mijn woordenboek. Als je van iemand houd van blijf je voor iemand gaan. Ik verwarde onvoorwaardelijke liefde met zelfopoffering. En duwde de ander daarmee in de positie mij op lelijke wijze af te moeten stoten. En dat is precies wat er gebeurd is.
Ik kwam er later pas achter dat op het moment dat ik haar kwijt raakte ik mijn baarmoedertrauma herleefde. Ik ben mijn tweeling in de baarmoeder verloren en dat is de reden dat ik mijn behoefte aan autonomie had uitgeschakeld. Ik stelde me hierdoor in alle relaties afhankelijk op zonder dat ik het door had.
Hoe meer zij zich terugtrok hoe meer ik naar haar toegetrokken werd en in paniek raakte en dit trauma herleerde(mooie verspreking), van toen ik mijn tweeling kwijtraakte. Ik ging me kleiner en kleiner maken door alles op mezelf te betrekken en mezelf te willen veranderen en dus te willen opofferen om haar bij me te houden, terwijl er eigenlijk gewoon geen schuld was.
Als spiegel kreeg ik ook alle schuld over mij heen. Ze knalde er op een gegeven moment uit vanuit puur vuur en schoot mij naar huis/naar mezelf. Ook al vond ik wel dat haar mail ook bol stond van projecties, was ik het met de kern wel eens. Ze noemde me een BLOEDZUIGER. En fuck. Wat was dat de harde fucking waarheid. Ik was me op extreem vampiristische wijze aan haar aan het vast klampen en ik had op dat moment gewoon geen andere keus.
Inmiddels zijn er vele jaren verstreken sinds deze explosie, heb ik mijn automonie terug geclaimd en ben ik erachter gekomen dat het heel natuurlijk is dat mensen in je leven komen om met je te verbinden, je diepe stukken met elkaar deelt en weer uit elkaar gaat, totdat op organische wijze de paden die je loopt elkaar weer kruisen. Dat zijn de natuurlijke golfbewegingen van het leven. (duhhhhh)
Nu ik dat besef, en dus inzie wat een mega grote blinde vlek dit is geweest, zit ik met schaamte terug te kijken op mijn eigen gedrag. Hoe ik me vanuit afhankelijkheid kon vast klampen aan de ander en dat dan vanuit een bepaalde spirituele arrogantie nog onvoorwaardelijke liefde noemde ook. Wauw.
Uit die grote blinde vlek kwam de overtuiging/mijn tweelingprogramma voort dat je samen door al je issues heen moet werken en dat je er dan altijd uitkomt. En soms is dit inderdaad waar. Het komt ook voor dat je je van de ander afsnijdt, omdat je de confrontatie die je eigenlijk aan te gaan hebt wilt ontlopen. Dit is het tegenovergestelde principe. Weggaan terwijl het juist nodig is om ergens doorheen te werken. Of de verbinding uberhaupt niet eens werkelijk aangaan, door alles op de oppervlakte te houden, waardoor hetgeen doorheen gewerkt kan worden verstopt blijft en de relatie met jezelf en de ander dus nooit werkelijk ontwikkelt.
Maar soms is het niet bedoeling dat je ergens doorheen werkt samen en is het juist vruchtbaar om uit elkaar te gaan en elkaar los te laten, in het vertrouwen dat als je connectie echt is je elkaar weer tegenkomt op het juiste moment. Het onderscheid tussen wanneer het nodig is om ergens doorheen te werken en wanneer het nodig is om elkaar juist de ruimte te geven, kan ik nu gelukkig beter maken. Dat scheelt een hoop onnodige drama. (understatement)
De slachtofferrol, van waaruit ik de ander verweten heb dat diegene niet genoeg van me houdt als hij/zij loslaat en ik niet belangrijk genoeg ben, daar ben ik wel van teruggekomen. Ik heb nu namelijk ook aan de andere kant gezeten in contacten. Aan de kant dat ik gedwongen werd om de ander af te stoten en dat dat in de meeste gevallen zeker niet betekende dat ik niet (genoeg) van diegene houd. In tegendeel juist!
Nee, afhankelijkheid is niet de hoogste vorm van liefde. Afhankelijkheid is een zeer egoistische vorm van liefde. Je dwingt iemand om jouw verlaten deel te gaan dragen. Je zet de ander vast in verwachtingen. Je probeert iemand zijn autonomie af te pakken en dat gaan tegen de natuurlijke wetten in.
Loslaten en iemand zijn/haar pad gunnen is een veel diepere vorm van liefde. En dat is iets anders dan je afsnijden van de ander uit angst voor een confrontatie met jezelf en uit disrespect naar de ander. Loslaten is heel iets anders dan jezelf afsnijden. Loslaten is een hele kunst op zich.
Deze uitingen van waarheid (ook al bestaat die uit vele lagen) komen voor mij precies op tijd, dankjewel!
Als het voor 1 iemand waarde heeft om mijn kwetsbaarheden op deze manier te spuien, dan is het voor mij de moeite waard om hiermee door te gaan. Jij ook bedankt!