Projecties en dus hoe ik dat wat bij mij hoort op een ander kan leggen is hetgeen waar ik me als eerst bewust van werd in mijn processen. In een later stadium werd ik me bewust van de andere kant. Hoe ik dat wat niet van mij is op me ben gaan nemen en dus dingen van andere mensen ben gaan dragen.
Ik heb tal van voorbeelden hiervan, maar twee situaties zijn soortgelijk verlopen in de manier waarop ik dat wat niet bij mij hoort heb teruggegeven aan de personen in kwestie. Een van deze situaties heeft zich onlangs afgespeeld en daarom wil ik, ook als middel van verwerking, deze twee situaties vandaag opschrijven en met jullie delen.
De eerste situatie gaat over iemand voor wie ik een diepe liefde voel, maar wie ook een zeer confronterende rol voor mij gespeeld heeft. Ik heb extreem nare gevoelens naar deze persoon gekoesterd. Ik heb echt zeer zelden zo’n giftige energie gevoeld naar iemand van wie ik ook zoveel houd.
Ik heb zelfs haat gevoeld naar haar. Ik kon haar op momenten niet uitstaan en dat is echt een understatement. Ik bleef maar van die extreem diepgewortelde nare gevoelens houden en wat eruit voortkwam was dat ik me keer op en keer vals naar haar ging gedragen.
Die valse energie voelt echt bitchy, George Kavassilas noemt de synthetische/valse vrouwelijke energie ook wel de Queen Bitch energie en deze benaming heb ik opgenomen in mijn persoonlijke woordenboek, omdat ik dit echt een zeer passende term vind.
Steeds weer reageerde ik naar haar toe vanuit de Queen Bitch energie en voelde ik me achteraf schuldig. Dit patroon bleef zich maar herhalen, hoe vaak ik ook in de spiegel gekeken had. En zij reageerde steeds als ‘het heilige boontje’ en ik had het weer gedaan. Zo voelde het.
Totdat ik op een dag weer een mail had gestuurd vanuit die valse energie en me weer in en in schuldig voelde en mijn eigen innerlijke stem hoorde die zei ‘dit is niet wie jij bent’. ‘Dit wat je nu voelt is niet van jou’.
Wat er toen gebeurde is dat ik brak. Ik brak echt van schuld en (zelf)haat en alle frequenties die loskwamen in/uit mijn cellen. Ik had deze frequenties op me genomen. Dat zij in het zichtbare niet vals tegen mij reageerde, betekende niet dat dit niet via het onzichtbare gaande was.
Haar schaduw haatte mij en dit was ik gaan dragen. Ik had het allemaal op mezelf betrokken. Steeds weer in spiegel gekeken naar mezelf. Maar nu bleek het dus niet allemaal bij mij te liggen. Vanuit die dubbele lading, dat ik die valse kant van haar volledig op mezelf had betrokken, ging ik dus ook steeds vals reageren naar haar toe.
Het was nodig om me weer vals te gaan gedragen zodat de frequenties van waaruit ik steeds reageerde los konden komen. Ik heb dagen in bed gelegen zo gebroken voelde ik me. Maar door het niet meer op mezelf te betrekken, voelde ik die frequenties uit mij en terug gaan naar haar toe gaan.
Vanaf dat moment is onze hele relatie geshift. Alles wat er vast zat is losgekomen. Er heeft een hele grote verschuiving plaatsgevonden. Er ging een immens grote last van mij af. En wat er gebeurde is dat zij op dat moment haat naar mij begon te voelen. Terwijl ik vanaf dat moment geen haat meer heb gevoeld. In een later stadium kwamen er wel nog andere nare gevoelens door, want het patroon was nog niet opgelost. Maar geen greintje haat meer. Ik was op dat moment terug in onvoorwaardelijke liefde aangekomen.
De tweede persoon waarmee ik op basis van een diepgewortelde karmische wond in een hardnekkig patroon vast zat is iemand die onlangs weer terug in mijn leven kwam. Na drie keer hetzelfde patroon herhaald te hebben met deze persoon, liet ik het contact nu enkel en alleen toe om dit patroon tot een einde te brengen. Ik was niet van plan om als een achterlijke debiel voor de vierde keer hetzelfde op mezelf af te roepen.
Ik wist inmiddels ook wat erachter zat en daarmee had ik ook het vertrouwen dat het nu tijd was om het patroon bij de wortels eruit te trekken. Maar ik vond het wel moeilijk, want ik wist dat die persoon er niet zo op zat te wachten om de confronterende kant van onze band aan te kijken.
Alle keren dat het stukliep kwam dat doordat diegene getriggerd raakte en in plaats van dit in zichzelf aan te kijken en met mijn erover in gesprek te gaan om dit uit te werken, 180 graden draaide. En er een zeer duistere energie doorkwam die mij volledig de grond in trapte en vervolgens de deur sloot voor contact. Er werd een lading op mij gelegd/de pijn die achter de trigger zat werd zonder enige remming op mij uitgeleefd en die lading lag vervolgens op mij, maar ik kon nergens heen met die lading. Want diegene blokte mij vervolgens op alle fronten. Negeerde mij voor jaren. En ik liep ermee.
Toen het contact weer terug op mijn pad kwam toen was het even heel erg fijn. Maar ik droeg nog steeds die lading op me waar nog geen verantwoordelijkheid voor was genomen. Sorry zeggen is iets anders dan verantwoordelijkheid nemen. Excuses waren vaker aangeboden, maar dat had alle verscheidene keren niets uitgemaakt. Ik wist dat als ik op deze basis gewoon verder zou gaan het patroon zich weer zou gaan herhalen.
Ik wist ook dat als ik het confronterende stuk naar buiten zou brengen ik diegene weer kwijt zou raken. Want diegene wilde gewoon licht en luchtig genieten en liever geen zware shizzle erbij betrekken. Maar als ik daarin mee ging dan voelde ik me vast zitten in het contact. Want die lading zat nog vast in mij en daardoor lag de pijn bij mij en de confrontatie bij mij en ik wilde dat teruggeven en loslaten.
Dus ben ik uiteindelijk toch bij mezelf gebleven en heb ik aangekaart wat ik voelde en wat erachter zat en ben ik de confrontatie aangegaan, waarna het onvermijdelijke zich weer hehaalde. Diegene trok zich meer en meer terug en ik had geen andere keus dan diegene weer achterna te gaan. Want die lading wilde terug. Dus bleef ik naar die persoon toegetrokken worden. Hoe meer diegene zich terugtrok hoe meer het tegengestelde principe bij mij geactiveerd werd. Ik werd vanuit die dubbele lading naar hem toegezogen.
Ik had geen andere keus dan over hem heen te walsen. Hoe meer hij mij blokte door de telefoon niet op te nemen, hoe vaker ik de neiging kreeg om te bellen. Op een gegeven moment had ik gewoon drie of vier keer achter elkaar gebeld, zonder dat ik daar een keus in had.
Hoe pijnlijk en confronterend ook, ik moest er op een gegeven moment vanuit een dieper deel in mezelf ook om lachen: Ik was gewoon een stalker geworden. Ik ging me nog schuldig voelen ook. Maar ik hoorde mijn eigen stem duidelijk doorkomen dat dit nodig is, omdat die lading terug wil. Het leek alsof hij mij helemaal over zich heen kreeg met een confronterend stuk waar hij niet aan wilde. Maar dit hoorde al bij hem. Hij had dit al op mij uitgeleefd, dus had hij het recht niet om daar een grens naar te stellen. Het was geen ware grens, het was een blokkade. Dat wat hij in eerste instantie al niet in zichzelf had willen aankijken, de oorzaak van de trigger, en op mij had uitgeleeGd, dat kwam terug.
Hij kreeg mij over zich heen, omdat ik hem al helemaal over me heen gekregen had die keren dat hij mij de grond in had getrapt. Toentertijd had ik geen grens kunnen stellen omdat ik het onderliggende trauma van waaruit ik dit op me nam, nog niet had erkend en doorvoeld. Waardoor ik al die jaren met die lading op/in mij heb rondgelopen.
Het was net alsof ik nu met terugwerkende kracht alsnog die grens mocht stellen. Maar dan op een moment dat hij helemaal niet over mijn grenzen heen ging, waardoor het leek alsof ik ‘in the wrong’ was en volledig over hem heen walste. Doordat dit gebeurde konden de frequenties van die lading eindelijk loskomen in mijn cellen en kon ik, door het niet meer op mezelf te betrekken, deze lading eindelijk loslaten en terug geven.
In beide gevallen heb ik me dus gedragen zoals de ander zich naar mij heeft gedragen om dat wat niet bij mij hoort terug te geven. Mezelf giftig opstellen is in deze gevallen dus vruchtbaar geweest. Het was nodig om dat wat al scheef zat helemaal scheef uit te spelen, om het zo recht te laten trekken.
Om dit te doen was het nodig om volledig los te laten en de creatie dus niet vast te zetten, door te denken in goed of slecht. Want als ik dat gedaan had, dan had ik mezelf onder controle gehouden en – in het laatste geval als voorbeeld – de ander niet geconfronteerd en zou ik diegene niet gaan stalken door vier keer achter elkaar te bellen. Maar als ik dat niet gedaan had dan was de lading vast blijven zitten in mezelf en had ik niets opgelost. Door los te laten ging ik me buiten proportioneel gedragen, omdat een dubbele lading er ook voor zorgt dat je gedrag buiten proportioneel eruit komt en door dat toe te laten konden die frequenties loskomen.
Want wat een schuld voelde ik achteraf. Maar dat was niet mijn schuld. Ik was schuldig gemaakt voor een trigger van de ander en dit was op mij uitgeleefd. Ik was deze schuld zelf op me gaan nemen, vanuit de loyaliteit naar deze persoon die geworteld zat in een karmische wond uit een vorig leven. Of nog beter gezegd; ik droeg deze schuld al vanuit die wond en riep het daardoor ook op mij af dat het op mij werd uitgeleefd. En die schuld zat vast in mijn systeem en wilde losgelaten worden.