Op heel veel vlakken zit ik tegenovergesteld in elkaar van het gemiddelde mens. Ik heb gemerkt dat de meeste mensen positiviteit prefereren boven negativiteit. Bij mij is het precies andersom.
Ik houd ervan om op zoek te gaan naar de schaduwkanten, in mezelf maar ook in contact met mensen. Dat geeft mij diepgang, wijsheid, uitdaging en daar ga ik goed op. Mensen met wie het ‘altijd’ goed gaat of mensen die zich voornamelijk alleen richten op licht en luchtig genieten, vind ik vaak erg saai.
Ik ben op zoek naar confrontatie, maar bots tegen veel muren en weerstand op bij mensen. Als ik mezelf wil zijn vanuit mijn passie voor het leven, kom ik er toch ook vaak achter dat mensen niet echt op mij zitten te wachten.
In mijn familie wordt bijna helemaal niet gesproken over emoties. Ik kom uit een familie van nuchtere mensen, de nuchterheid die zo rijkelijk was uitgestrooid over mijn familie was blijkbaar op bij mijn geboorte, want ik werd het alterego van de familie.
Alle emoties die in de lucht hingen en onder het tapijt geschoven werden die absorbeerde ik en daar gaf ik uiting aan. Met hele rare verhoudingen tot gevolg. Waar o.a. ellenlange monologen vanuit mijn kant uit voortkwamen, waar ik nooit een antwoord op heb ontvangen. Emotioneel word ik voornamelijk gewoon ronduit genegeerd.
Lang heb ik niet begrepen hoe dit is voor ‘de andere kant’, maar nu begin ik het te snappen. Als je expressie geeft aan je ware gevoelens dan ga je automatisch een confrontatie aan met jezelf. Want als je iemand aanspreekt op hetgeen je moeite mee hebt in een relatie, dan krijg je ook weer iets terug te horen en begint er een schaduwkant zichtbaar te worden, waar we liever voor wegkijken.
Onder deze schaduwkant gaan namelijk pijnlijke gevoelens schuil, die we liever wegstoppen dan bewust ervaren. Zolang we niets uitspreken blijf het in de schaduw en hoeven we het niet te facen. Maar als je die pijnlijke gevoelens al voelt en er van overloopt, zoals bij mij het geval was, dan is het uitspreken juist een ontlading(of een weglekken) en heeft het een tegengesteld effect.
Binnen mijn kring is er iemand met wie ik een diepe zielsconnectie voel. Ik heb altijd al de gave gehad om de potentie aan te voelen van een connectie, maar dat is ook een beperking, omdat je dan soms de praktijk, hoe het nu is, negeert. Deze persoon is atheist en een intellectueel persoon, ik ben totaal anders, puur emotioneel en spiritueel ingesteld en dat is een groot contrast. Ik nam steeds initiatief om contact te zoeken, maar ik voelde dat ik tegen een weerstand aanstroomde.
Wat ik merkte was dat ik me teveel begon te voelen. Dit heb ik dan ook eerlijk uitgesproken en wat ik dan echt enorm fijn zou vinden is als ik daar feedback op zou krijgen. Dat iemand zich aan de andere kant ook open zou stellen over zijn/haar ware gevoelens. Ervaart iemand mij als te intens? Heeft iemand weerstand tegen mijn wereldbeeld die te ver van diegene afstaat of is het een algemene weerstand tegen contact met mensen en niet persoonlijk naar mij gericht? Voelt iemand een druk? Zich overspoelt? Angst? Afkeer?
Veel mensen houden dit soort gevoelens graag verborgen, omdat ze zich daar veilig bij voelen. Ik ervaar dit meestal precies andersom. Ik voel me veilig als dingen openlijk worden uitgesproken. Maar ik ben erachter gekomen met dat dat ook te maken heeft met het feit dat ik goed ga op negatieve feedback. Ik ben immers op zoek naar een confrontatie.
Als iemand dus tegen mij zou zeggen, ik zit niet op jouw diepgang te wachten, of ik irriteer me aan dit of dat, dan voel ik me niet snel gekwetst. Maar als ik me gekwetst voel dan ben ik daar dankbaar voor. Want ik weet heel goed hoe daarmee om te gaan. En als ik in het gekwetste deel duik, kom ik bij een stuk in mezelf uit wat gezien/geheeld wilt worden, haal ik daar inzichten en wijsheid uit en veranderd en verdiept zowel de verhouding met mezelf als de relatie met de persoon in kwestie en daar houd ik van.
Weer iemand anders uit mijn leven is zich even gaan terugtrekken en laat dit aan mij weten en verteld erbij ‘het ligt niet aan jou hoor’. Toen ik een tijd mijn isolement inging toen vertelde deze persoon ook aan mij dat diegene er goed mee om kom gaan, omdat het geen persoonlijke afwijzing was. Misschien dat diegene daarom erbij zegt dat het niet aan mij ligt, om een eventuele persoonlijke afwijzing die mee speelt bij voorbaat voor mij te willen wegnemen. Maar bij mij werkt het dus precies andersom.
Ik zit in een uitwisseling met deze persoon, omdat een diepgeworteld patroon mij zo helder is geworden dat ik erop sta dit te doorbreken en daarom kan het niet anders dan dat het ook een beetje aan mij ligt dat deze persoon zich net nu dit alles aan het licht komt wilt terug trekken. Ik zou me veel fijner en veiliger voelen als diegene zou zeggen ‘ik trek me even terug en dat ligt ook aan jou/aan wat er zich nu tussen ons afspeelt’. Want dan weet ik en voel ik dat diegene ook met deze verschuiving bezig is, dat de confrontatie niet alleen bij mij ligt en de ander dus een stukje schaduwkant heeft opgepakt om te facen en te veranderen/transmuteren.
Maar ik merk dus dat het bij andere mensen vaak andersom werkt. Dat mensen zo huiverig zijn om hun ware gevoelens uit te spreken en doordat ik dat zo makkelijk, vanzelf als ademhalen, doe, ik mensen afschrik.
Dan is er nog een ander persoon in – inmiddels weer uit – mijn leven. Iemand met wie ik zo diep ben gegaan en voor wie ik zo hard heb gevochten, maar waarmee ik iedere keer weer in hetzelfde hardnekkige patroon terecht kwam.
Deze keer, toen het contact zich herstelde na jaren geen contact te hebben gehad, ging ik het contact enkel en alleen aan met de intentie om het patroon te doorbreken. Ik was er inmiddels ook achter gekomen waar het patroon in geworteld zat. In een karmische wond uit een vorig leven.
Ik dacht echt dat deze persoon mij dankbaar zou zijn dat ik de informatie om het patroon bij de wortels eruit te trekken bij me droeg. Maar het tegenovergestelde was waar. Het werd mij bijna verweten dat het zo jammer is dat ik niet gewoon licht en luchtig van de verbinding kan genieten. Terwijl ik dat natuurlijk al vaker geprobeerd had en hetzelfde patroon zich steeds weer herhaalde, zonder dat we daar een keus in hadden. Deze persoon wilde zich graag richten op het hier en nu en niet op vorige levens, terwijl in het hier en nu, dat vorige leven, zich steeds aan het herhalen was. :s
Weer was ik verbaasd hoe het bij anderen schijnbaar andersom werkt. Als iemand naar mij toe zou komen met informatie over de wortels van een patroon, dan zou ik in mijn handen knijpen van blijdschap en geluk. Laten we daar diep in duiken, laten we de confrontatie aangaan en er sterker uitkomen, aan de andere kant.
Ik houd van de uitdaging, ik houd ervan als mensen mij confronteren, ik houd er van om mensen te confronteren, als ik je aanspreek op je giftige kanten doe ik dat niet om je te veroordelen, want ik zie ook mijn eigen giftige kanten en mensen die mij daarop durven te wijzen, dat zijn de mensen waar ik het meest respect voor heb. Als ik je aanspreek op je giftige gedrag doe ik dat uit liefde en uit respect en om je uit te dagen. Ik word daar blij van. Ik val in slaap van mensen die alleen maar het positieve willen zien en benoemen.
Maar dat waar ik zo blij van word, zitten veel mensen dus niet op te wachten. Mensen blijven soms liever in cirkeltjes draaien dan dat ze de confrontatie aangaan, en de reden daarachter daar kan ik me nog steeds niet volledig in inleven. Maar misschien draai ik ook wel in cirkels door zo gefocust te zijn op het negatieve en is dat een dikke vette blinde vlek?
Aan de ene kant denk ik; als mensen mij niet kunnen ontvangen in wie ik ben dan staat het ze vrij om uit mijn buurt te blijven, want ik ga me niet meer chronisch inhouden voor anderen, ten koste van mezelf. Ik ben wie ik ben en het is mijn passie om op zoek te gaan naar de schaduwkanten en diep te gaan en uit te dagen en te confronteren en alles uit te pluizen. Dit zit in mijn essentie.
En aan de andere kant denk ik; als ik over bepaalde mensen in mijn omgeving denk dat ze pas uit hun cirkel breken als ze – daar waar ze steeds rechts gaan – eindelijk eens naar links gaan. M.a.w. Als ze het negatieve eindelijk eens de overhand gaan geven in plaats van zichzelf steeds vast te blijven houden aan het positieve. Is dat dan bij mij ook niet zo?
Dat ik pas uit mijn cirkel breek als ik – daar waar ik steeds links ga – eindelijk eens naar rechts ga? Dat ik pas uit mijn cirkel breek als ik het positieve een keer de overhand ga geven over het negatieve? En geef ik daarmee de ander dan ook niet meteen de ruimte om het negatieve op te pakken, omdat ik dan die ander niet steeds voor ben?
Mijn voorlopige conclusie is dat dit een vrouwelijke planeet is en de vrouwelijke energie dus centraal staat. En dat dat betekent dat het negatieve eerst wil. Ik zie de vrouw namelijk als het minnetje en de man als het plusje. Mijn visie is dat als je het negatieve oplost, het positieve vanzelf komt.
Maar dit kan ook een vastgeroeste overtuiging zijn om een dikke vette blinde vlek af te dekken. Een waarheid die ik vast heb gezet…….
….wordt vervolgd. 😉